yor(ul)mak

sen beni
ben seni yorarken
ve hep -yor lu karamsar renginde
bedenimin yarısından fazlasını kaplayan perde
çekildiğinde geriye
kamaşır tenhalık
ve silinmemiş camlardaki izler çıkar
karşıma
kimi kuş pisliği,
kimi kar tanesi
bırakayım da ısınsın bir kez
güneş sızsın; pervazları
yeni silinmiş
kemiklerime...

direnen yaratıcılık...

bir ilaç;
beyaz küçük oval bir hap
doz doz doz
sürüklenirken..

ona güvenme
yağmur suyunu yemiş bir gecekondunun
duvarı kadar delik deşik
ve yıkılmaya yüz tutmuş
şimşekler arasında
tenha bir sokak lambasının
titrekliği kadar
dirençsiz bacakları
ve çelimsiz kollarıyla
orda duruyor
dolmuşta arka sıradan para uzatan
ihtiyarın damarlı elleri gibi
buruşuk bir hatırada;
bir oyuncak bebeğin
dokunulmamışlık kokusu
boyalı saçlarında
akışkan bir rüya gibi
yapışan..

direniyor kucağına aldığı
fotoğrafsız bir karenin
flaşsız burukluğunda,
kendine rağmen
topraksız bir kuraklık
tenhalığında

çiçek ve ben

Benimle yaşıt olan açelyayı annem ben uzaktayken Gözde diye bakıyordu ve o çiçek birkaç aydır hasta. O mu ben yoksa ben mi o?

Yeniden açar mı baharda?
ve yeniden doğabilir mi, ölü yapraklarının arasından?

BU-GÜN-OL

bugün olmadı
olmadı bugün
ve ne içim kuru bir dal gibi yalnız
ne dudaklarım damağım dilim kuru
susuzluğundan
ne de ağladım nefesim daralırken
sokaklarında terk edilmiş bir sabahın...

sekiz otuz beşte odamın penceresinin kenarında
ciyaklayan bir martının
camlardan geçmeyen sesi kadar
çaresiz;
sadece baktım
ve benden geriye
parmak izim kaldı camda
ve senden; bir siyah zeytin çekirdeği
kahvaltı masasında...

Gözde Ç.

neden yine yeniden yolculuk?

Yollar yollar yollar...

Bir biletle başlar her şey. Belki çok daha öncesinde. Bir düşünce düşer beyninizdeki heyecan rahmine ve her kıvrımında ince ince dolanmaya başlar zihnimizin. Yola çıkma fikri neden bu kadar caziptir? Kimileri için ürkütücü, telaşa düşürücü, hatta günler öncesinden endişeye sebebiyet veren yolculuk, kimileri için dünyanın en karşı konulmaz duygusu aşk gibi heyecan vericidir? Bugünkü konumuz bu sevgili okuyucularım.
Yola çıkmak, yolda olmayı benimsemektir bir bakıma. Yolda olmak hareket halinde olmaktır. Durmamaktır. Huzursuzluktur. Bilinmezliğe gebedir, karşılaşmalara ve tanışmalara... Zorlamadır bir anlamda; bedeninizi ve bedeninizle birlikte giysilerinizden çok sizi saran hayallerinizi, hayal kırıklıklarınızı, içinizi alt üst eden kasırgaları da alır yola çıkarsınızdır.

Yoldayken herkes bir başınadır. Bir başınalık yoldayken mi caziptir-herkese karşı bu kadar korumasız ve herkese karşı bu kadar açıkken...

Yalnızdır yollar da, çünkü yalnızların geçtikleridir onlar... Değiştikçe mekan, yalnızlığı da değişir insanın.. Her kilometre başka bir yalnızlık, başka bir ufuk getirir. Ay bir sağınızdadır, bir solunuzda yolculukta... Güneş doğar da batar da. Ve belki bir gün, biri çıkar yan koltukta. Siz 39, o 40 numara. Ve değiştikçe yalnızlıkları örtüşebilir. İşte belki yollar bu yüzden caziptir. En saf halimizle açıkken dünyaya, BENi BEN gibi gören birini görme olasılığını yaşattığı için...

Haydi Yeniden yollara...

Merhaba...yakında burdayım